Wspomnienie o świętej pamięci Czesławie Wierzuku
Nie pamiętam pierwszego spotkania ze Ś.P. Czesławem Wierzukiem, bo znałam Go prawie całe życie. Najpierw był tatą kolegi, do którego domu wpadaliśmy z niezapowiadaną wizytą. Później nasze drogi połączyła praca.
Był moim pierwszym nauczycielem zawodu, samorządu. Gdy skończyłam studia zatrudnił mnie jako stażystkę, później pod jego czujnym okiem zdobywałam kolejne doświadczenia. Był szefem niezwykłym, bardzo wymagającym, ale przy tym niezwykle życzliwym, który jak nikt inny angażował się w sprawy pracowników i ich rodzin.
Wiedział o naszych problemach, o troskach naszych bliskich i zawsze robił wszystko, by je rozwiązać. Dzięki niemu do pracy przychodziło się z radością, choć wiadomo było, że będzie wymagał. Traktował nas jednak nie jak pracowników, ale jak bliskich. To dzięki niemu byliśmy jak rodzina, a on był jak nasz ojciec. Chwalący przy innych, karcący na osobności. Pomagał nam rozwijać skrzydła, ale pilnował, byśmy nie zachłysnęli się sukcesem. Nauczył nas nie tylko lubić ludzi, ale też kochać gminę. Bo gmina była Jego wielką miłością.
To On jako wójt wybudował kanalizację, dzięki Niemu powstała pierwsza w powiecie oczyszczalnia ścieków. Był wizjonerem, nie znał zwrotu „nie da się”. Pamiętam, jak krokami (mówił że stawia metrowe), mierzył, ile asfaltu trzeba wylać, ile kilometrów sieci trzeba położyć. Bardzo cenił sobie spółdzielczość, dlatego zabiegał o otwarcie w gminie Banku Spółdzielczego, o to, żeby GS działał sprawnie.
Jego wielkim marzeniem, niestety niezrealizowanym, było wybudowanie basenu w Dźwierzutach. Jako radny powiatowy walczył o powstanie szpitala. Gdy nasze drogi zawodowe już się rozeszły, zawsze mówił „Sylwia, pamiętaj o szpitalu i o sześćsetce”. Do końca żył sprawami gminy i jej mieszkańców, dla których zawsze miał czas, otwarte drzwi i serce.
Imponował mi nie tylko dobrocią, ale też pracowitością. Wstawał rano, robił obrządek, przebierał się i jechał do urzędu, a po pracy wsiadał na kombajn, karmił świnie. A przy tym był troskliwym ojcem, który po śmierci żony musiał samodzielnie zaopiekować się dwoma synami. Nigdy nie narzekał, że Mu ciężko, że jest zmęczony. To On słuchał trosk innych.
Dziś, gdy przyszedł czas, że muszę Go pożegnać przed oczami staje mi wiele wspomnień. Jak stoi w polu, bo znów nie zatankował samochodu do pełna i dzwoni z prośbą, żebym dowiozła mu kanister benzyny; jak podczas pielenia ziemniaków odebrałam od Niego telefon, że musimy się pilnie spotkać, bo chce, żebym wstąpiła do PSL-u; pamiętam Jego głośny, radosny śmiech i słowa „Sylwia, jesteś dla mnie jak córka”.
Drogi Czesławie, żegnam Cię dziś z wielkim żalem, ale też z ogromną wdzięcznością za to, że pojawiłeś się w moim życiu, że nauczyłeś pracy, ale i dorosłego życia. Dziękuję za każdy dzień, spotkanie, za każdą rozmową. Miałeś rację mówiąc, że jestem jak córka, bo Ty byłeś dla mnie jak drugi ojciec…
Arku, droga rodzino i przyjaciele Ś.P. Czesława, mieszkańcy gminy Dźwierzuty, pragnę złożyć Wam najszersze kondolencje po stracie wyjątkowej osoby. Mówi się, że nie ma ludzi niezastąpionych. Są. Drugiego takiego Czesława nie będzie….
Sylwia Jaskulska
Komentarze i materiały powiązane pojawią się poniżej.

