Tygodnik Szczytno

Wtorek, 17 Listopad
Imieniny: Grzegorza, Salomei, Walerii –

Reklama

Reklama

Aby schronisko chroniło... (list do redakcji)

Instytucje takie jak schroniska dla bezdomnych zwierząt zawsze wzbudzały wiele kontrowersji. Schronisko w naszym mieście nie jest wyjątkiem. Kilka lat temu głosy oburzonych wolontariuszy skutecznie uciszono. Czy słusznie? Czy rzeczywiście nie mieli Oni racji? Jak zwykle to bywa, prawda leży gdzieś pośrodku.

  • Data:

Całkiem niedawno w prasie lokalnej ukazał się artykuł poświęcony naszemu schronisku i osobie, która je stworzyła, Pani Krystynie Lis. Pochwałom i zachwytom nie było końca... Bynajmniej nie zamierzam umniejszać zasług tej Pani, niewątpliwie są one duże, jednak czy aby na pewno wszystko to jest takie cudowne?

 

Jeżeli chodzi o teren i zabudowania to niezaprzeczalnie pani Lis zrobiła ogrom pracy. Z niczego powstało COŚ! Rozmiarów działki zajmowanej przez schronisko niestety nie potrafiła rozciągnąć, ale rzeczywiście dokonała tam niemal rzeczy niemożliwych jeżeli chodzi o ilość boksów i zaplecze socjalne. Jednak, jeżeli mowa o opiece nad zwierzętami, ta pozostawia wiele do życzenia.



Oczekiwania kontra rzeczywistość...


Jeżeli ktoś zachwyca się naszym schroniskiem to chyba nie widział innego na oczy. Rzeczywiście, zdarzają się miejsca dużo gorsze, ale czy powinniśmy porównywać się ze słabszymi? Brudne i przepełnione boksy, resztki jedzenia na ogrodzeniu kojców, niemyte miski, słoma w budzie o ile jest, to w ilości minimalnej. Psy nieczesane, często z kołtunami... Słowem obraz nędzy i rozpaczy. Sytuacja kotów nie wygląda lepiej.

Czego nie zobaczy zwykły człowiek?


Aby dostrzec więcej niedociągnięć trzeba przyjrzeć się funkcjonowaniu tej instytucji "od kuchni". Kwarantanna... Maty dezynfekujące w postaci szmat leżących na wejściu, bez środka odkażającego. Do sprzątania pomieszczeń psiej kwarantanny używa się tych samych sprzętów co do sprzątania reszty kojców bez ich wcześniejszego czyszczenia. Wszystkie kocie klatki czyści się jedną szmatą przy użyciu wody z... płynem do mycia naczyń!
Urodzenia szczeniąt w schronisku nie są wykazywane. W odpowiednim momencie zakłada się kartotekę szczeniaczkowi "znalezionemu" pod bramą schroniska. Nie jest ich dużo, bo większość nie przeżywa za sprawą parwowirozy lub innych tajemniczych okoliczności. Większość kotów, która trafia do schroniskowej izolatki umiera. Tu swoje żniwo zbiera panleukopenia.

A w papierach porządek musi być!


Schroniskowych zgonów nie widać, bo źle by to wyglądało. Większość szczeniąt, które umierają nie ma jeszcze kartoteki, więc problem nie istnieje. W przypadku kotów jest jeszcze łatwiej. Na miejsce tego, który nie przeżył przyjmowany jest inny, bez zakładania nowej kartoteki. Jeżeli w jakimś momencie stan kartotek nie zgadza się z ilością kotów, przeprowadza się fikcyjną adopcję. Nic prostszego. Wizyt poadopcyjnych u kotów się nie robi.

Proces adopcyjny


Reklama


Wizyta przedadopcyjna, pomoc w doborze psa, wizyta poadopcyjna, pomoc behawiorysty... nic z tego. Tu nikt się w to nie bawi. Idziesz, pokazujesz palcem na psa, który wpadł Ci w oko i po dziesięciu minutach wychodzisz z nim ze schroniska. To, gdzie trafił psiak, zostanie sprawdzone może za miesiąc i to o ile mieszkasz na terenie miasta. Jakiekolwiek problemy z zaadoptowanym zwierzątkiem? Radź człowieku sobie sam!
Dużą popularnością cieszą się zagraniczne adopcje, z których schronisko jest dumne... Około stu psów rocznie wyjeżdża do naszych niemieckich sąsiadów. Gdzie tak naprawdę trafiają? Można się tylko domyślać.

Smacznego piesku, smacznego kotku


Lokal gastronomiczny na terenie schroniska serwuje swoim pensjonariuszom wykwintne dania. Podstawą psich posiłków jest tu makaron gotowany na wywarze z odpadów z ubojni (często w powalającym zielonym kolorze), niejednokrotnie wzbogacony gotowanymi kośćmi i spleśniałym chlebem, który ktoś łaskawie powiesił na płocie schroniska. Suche kulki marketowe to prawdziwy rarytas. Koci rezydenci mogą liczyć na gotowany ryż z dodatkiem mięsa i integracyjne jedzenie z jednej miski.

Wolontariat


Brak tu jakiejkolwiek organizacji. W wyznaczonych godzinach możesz przyjść, zabrać wszystkie pieski z danego boksu na wybieg na tyłach schroniska. I to na tyle.

Pracownicy schroniska


Co tu dużo pisać... Nikt nie ma jakiegokolwiek przygotowania zawodowego do pracy ze zwierzętami. Brak jakichkolwiek kursów i szkoleń. Brak podstawowej wiedzy. Mało tego, wiedzy tej nikt nie pragnie, a raczej uważają, że mają jej aż nadto. Część z osób tam pracujących czuje się na tyle kompetentnie, że samodzielnie podaje leki zwierzętom i ustala ich dietę. Przerażające.

Schronisko wizytówką miasta? O zgrozo! Oby nie!


W rzeczonym już numerze "Kurka Mazurskiego" dało się przeczytać słowa jednej z wolontariuszek: "Nasze schronisko to wizytówka miasta. Ma swoją markę i renomę". Aż strach pomyśleć, co myślą o nas przyjezdni patrząc na taką wizytówkę.

Kontrole, kontrole...


Te przeprowadzane do tej pory w schronisku nic nie wykazały i każda następna także nie znajdzie tu nic. Urzędnicy kontrolują papiery, które dzięki czujności pracowników Urzędu Miasta zawsze są w porządku. Aby stwierdzić jak w rzeczywistości funkcjonuje schronisko, trzeba być jego pracownikiem...

* * *
Nie sposób opisać tego, co się czuje patrząc na umierające kocięta, leżące w boksie i łapiące z ogromnym wysiłkiem każdy oddech. Nie sposób wyrazić złości na ludzi, którzy za Twoimi plecami zabierają martwego kotka, a w jego miejsce umieszczają kolejnego wpierając Ci, że to ten sam. Jak przejść obojętnie obok chłodni, w której razem z odpadami z rzeźni leżą martwe ciała psów i kotów (część trafiała bezpośrednio do kontenera na odpady komunalne). Jak można siedzieć cicho w obliczu takich zaniedbań i braku kompetencji? Jak można godzić się na coś takiego i udawać, że nic złego się nie dzieje? Niestety, to tylko przysłowiowy "wierzchołek góry", zaniedbań jest dużo więcej. Widzą to pracownicy i uczestniczą w tym bez słowa sprzeciwu. Widziałam to i ja, chociaż wszyscy bardzo się starali, abym nie zauważyła.
Szkoda, że zamiast korzystać z wiedzy wykształconego pracownika, szybko się go pozbywa... Każdy, kto próbował wprowadzić tam jakiekolwiek zmiany, natychmiast zostawał usuwany, nie ja pierwsza. Ktoś może zarzucić mi brak obiektywizmu i wylewanie żali sfrustrowanej baby, której kariera w schronisku nie wyszła. Zapewniam, moja kariera zawodowa ma się bardzo dobrze.
Praca w schronisku nie należy do najłatwiejszych i przyjemna na pewno nie jest. Jednak przy odrobinie chęci, dobrej woli i zaangażowaniu, miejsce jakim jest schronisko, może stać się bardziej przyjazne. Nie można zapominać, schronisko ma chronić!

Reklama

 

Dorota Myślak



Komentarze i materiały powiązane pojawią się poniżej.

Więcej materiałów podczas przewijania.

Reklama