Topograficznie rzecz wygląda tak: w głębi stoi dom, zamieszkany przez osiem rodzin. Przed domem jest zagospodarowany pas zieleni: krzewy, kwiaty. Później ogrodzenie z metalowej siatki, pamiętające czasu rozbuchanego socjalizmu, a między tym płotem a jezdnią jest jeszcze trawnik o szerokości około 2 metrów.

 

Gdy skomunalizowano bloki (dawniej kolejowe), a mieszkania przeznaczono do sprzedaży, wydzielona została też działka obejmująca grunt pod domem i część otoczenia. W ten sposób połowa trawnika przez domowym ogrodzeniem stała się własnością mieszkańców czy raczej – wspólnoty mieszkaniowej. Druga część nadal jest terenem miejskim. I ta współwłasność prowadzi do niesnasek, których powodem są parkujące samochody. - Ustawiają się sznurem, jedne odjeżdżają, inne znowu zajmują „wolne miejsca”, niektórzy kierowcy na zwróconą uwagę odpowiadają agresją... - mówią mieszkanki.

 

Wspólnota rozważała już przesunięcie istniejącego ogrodzenia tak, by objąć nim całą posesję, będącą jej własnością, w tym też część konfliktowego trawnika, ale nie ma na to wystarczających funduszy.

 

Z desperacji, jakiś czas temu, jedna z pań ogrodziła prowizorycznie trawnik otaczając go taśmą.

 

- I wtedy od miejskiego urzędnika usłyszałam, że mi tego robić nie wolno, że popełniłam wykroczenie – opowiada. - A kierowcy, którzy na trawnik wjeżdżają, to nie popełniają wykroczenia? Ciągle prosimy Urząd Miejski, by jakoś ten trawnik przed kierowcami został zabezpieczony, choćby jakimś niskim płotkiem, ale bezskutecznie. Czy naprawdę nie ma na to sposobu?