Refleksja w przeddzień… Dnia Niepodległości - poetycki felieton Daniela Filipowicza
Opada już powoli smog nad cmentarzami,
Jesienna rzeczywistość powraca pomału,
Czas znowu jest, parać się ze zdarzeniami,
Co nagle zaskakują, jak… zmiana Trybunału.
I choć na razie padły tylko… kandydatów strzały,
Lecz nazwiska kaliber osiągnęły „wielki”,
Wróżąc w tej materii nam zamęt niemały,
Bo miast autorytetów, każda z nich ma szelki,
Podpięte za zasługi do ręki Prezesa
I ciągle władzę chwali, ku władzy radości,
Zatem stołki w nagrodę, gdy nie działa kiesa,
A wszystko to w przeddzień… Dnia Niepodległości.
Jak przyjdzie się cieszyć, stulecie świętować,
O czym głośno było przez ostatnie lata,
Że 100 lat niepodległości, tak czas uszanować,
By w podziw wpadła cała reszta świata.
A tu się chwalić chyba raczej nie ma czym,
Prędzej uważać trzeba, by światowe braci,
Miast nas doceniać, nie ubrali… w jakiś podły rym,
Że Polak wolność szanuje, tylko… gdy ją straci.
Bo choć 100-lecie za pasem, każdy w swoją stronę,
Trzyma i ciągnie… to moje, a juści!
I wszystkie frakcje Narodu ciągle są zwaśnione,
Zamiast, skoro Wolność, zgodę też dopuścić,
By, jak mówi przysłowie… zgoda budowała,
Zamiast w złości prawić, że Polska w ruinie,
Nam jak w Hymnie potrzeba, by Jej była chwała
I że skoro wolna, to… nigdy nie zginie.
Komentarze i materiały powiązane pojawią się poniżej.

