Robert Tomaszewski urodził się 3 grudnia 1975 roku w Szczytnie.

– Był zwyczajnym chłopakiem z tysiącem pomysłów, czasem rozrabiaka, ale zawsze z sercem na dłoni – wspomina jego mama, ukrywając łzy za delikatnym uśmiechem.

W wieku 15 lat zdiagnozowano u niego guza przysadki mózgowej. Przeszedł operację głowy i od tamtej pory zmagał się z chorobą, która stopniowo odbierała mu siły. Mimo to nie tracił pogody ducha. Nie poddawał się. Żył, jak każdy z nas. A może nawet bardziej...

- Troskliwy, uśmiechnięty, nigdy nie przeszedł obojętnie wobec drugiego człowieka – opowiada pani Anna, sąsiadka z ulicy Solidarności, gdzie Robert mieszkał z żoną Kasią. - W Szczytnie nie ma chyba osoby, która by go przynajmniej nie kojarzyła – dodaje.

Robert kochał majsterkowanie. Wyczarowywał niepowtarzalne dekoracje, zegary, lampki nocne... – wszystko później rozdawał bliskim. – Tryskał energią i dowcipami, nawet w szpitalu potrafił rozbawić pielęgniarki – wzrusza się mama.

Był fenomen umysłowym. Miał dużą inteligencję i niesamowite pomysły. Pamiętał daty urodzin najdalszych członków rodziny i znajomych. - Dawał uśmiech na każdym korku, potrafił rozbawić najbardziej smutnych ludzi – wspomina jego mama. - Jego „suchary” zawsze rozbawiły każde towarzystwo. Nawet gdy przebywał w szpitalu, gdy mocno cierpiał, to potrafił tryskać uśmiechem, żartować i opowiadał pielęgniarkom dowcipy, ku ich uciesze.

Jednak najważniejszą częścią jego życia była miłość do Kasi. Pobrali się 4 lipca 2009 roku i stworzyli pełen ciepła dom. Przeżył z Kasią 15 najszczęśliwszych lat życia. Tę miłość było widać, czuć. Unosiła się, jak eteryczny olejek. Pachniała... cudem.

Robert cieszył się życiem do ostatniej chwili. Nawet gdy trafił już do szpitala w ciężkim stanie nie opuszczał go uśmiech... W piątek, 28 marca, o godzinie 8:45, Robert odszedł, trzymając mamę za rękę. Pozostawił po sobie nie tylko piękne wspomnienia, ale i poczucie, że prawdziwa empatia potrafi rozjaśniać nawet najciemniejsze momenty w życiu.

Uroczystości pogrzebowe odbyły się w kościele pw. świętego Brata Alberta w Szczytnie, a ciało spoczęło na miejscowym cmentarzu komunalnym.

Przesłanie do Roberta od jego siostry Małgorzaty

Mój Kochany Bracie Robercie,

Z dzieciństwa pamiętam, jak sprytny, rezolutny i pomysłowy byłeś. Musiałam się Ciebie słuchać. Pamiętam jak wziąłeś mnie z przedszkola za rękę i uciekliśmy do babci. Innego dnia wyniosłeś z domu biżuterię i poszedłeś z nią do piaskownicy.

Bardzo lubiłeś motoryzację. Zjeździłeś wszystkie rowery jakie były w domu: swój, mój, mamy, a później taty. Twoja pomysłowość nie znała granic. Pamiętam... Jak po wielkich ulewach, brałeś rower i szukałeś najgłębszej kałuży na ulicy, aby przez nią przejechać i wołałeś: „Gosia, ooo, to na pewno ta!”, a przejeżdżając ją zawsze się wywracałeś. A wieczorami mówiłeś: „Gosia, robimy konkurs, kto ma więcej siniaków na jednej nodze”, oczywiście wygrywałeś – miałeś ich 50.

Byliśmy pogodnymi i wesołymi dziećmi.

W wieku 15 lat, zachorowałeś na okropną chorobę. Twoje życie wywróciło się do góry nogami. Po operacji na nowo uczyłeś się codzienności. Mimo wszystko, byłeś nadal pełen optymizmu, energii i empatii, kochałeś ludzi. 

Twoja kreatywność zaskakiwała nas na każdym kroku. Twoje prace: lampki, zegary, obrazy, filmiki i kartki ma niejeden z nas. Niezwykła pamięć do dat i kawałów zdumiewała wszystkich. Wchodziłeś do sklepu i potrafiłeś zapytać: „A zna Pani ten kawał?”. Odkładając telefon, zawsze dziękowałeś za rozmowę, życzyłeś zdrowia i wołałeś „Trzymajcie się”.

W tym okresie, poznałeś swoją cudowną żonę Kasię, z którą przeżyłeś 15 lat. Kochałeś i byłeś kochany, kto nie spojrzał w Waszą stronę, mówił: „Jacy oni są szczęśliwi”. Doprowadziłeś do pełnoletności swoje dwie chrześniaczki – Marysię i Kasię. Zawsze służyłeś im dobrym słowem i byłeś z nich bardzo dumny.

Dwa lata temu, postępująca choroba pozbawiła Cię możliwości chodzenia. Z każdym dniem, tygodniem zabierała cząstkę Ciebie.

Nasi rodzice pomagali Ci jak tylko mogli, a przede wszystkim okazywali wielkie wsparcie i rodzicielską miłość. Trzy tygodnie temu, wieczorem, podjechałeś na swoim wózeczku do okna i w milczeniu popatrzyłeś przed siebie. Tata stał za Tobą, podeszła mama, a Ty zawołałeś Kasię. Staliście w ciszy, a w pewnym momencie powiedziałeś: „Tato… Najgorszy to ten ból”. Już przeczuwałeś, że coś jest nie tak.

Ostatnie dwa tygodnie, w ogromnym cierpieniu i bólu, świadom na umyśle gasłeś w naszych oczach. Powtarzałeś cichutko, że bardzo nas kochasz. Jednak, Bóg miał na Ciebie inny plan. W piątek, ODSZEDŁEŚ, trzymając mamę za rękę. Już nie cierpisz, nie czujesz bólu. Jesteś tam…

– u Boga. Biegasz gdzieś z Aniołami i jesteś naszym Aniołem.

Teraz Ty, Robercie, opiekuj się rodzicami, swoją kochaną żoną Kasią, a mi świeć jak najjaśniejsza gwiazda na niebie i bądź moim wsparciem.

Robercie, czuwaj nad nami i czekaj na nas. Bóg jeden wie, kiedy się spotkamy, a na pewno się spotkamy. Do zobaczenia, Mój Kochany Bracie, spoczywaj w pokoju…