1. W naszej szczycieńskiej księgarni znalazłem ciekawy zbiór reportaży „Nie ma i nie będzie” Magdaleny Okraski, która zagłębia się w interior polskich miast i miasteczek upadłych w ciągu ostatnich 30 lat, a w tym nieszczęsnym gronie mamy też i Szczytno, tyle że sportretowane z innej strony niż inne grajdoły czyli przez historię kina, kiedyś ośrodka intensywnie tętniącego życiem, później przez walec historii zmiecionego dosłownie z powierzchni ziemi, a od paru lat odnowionego i z trudem usiłującego zdobyć zaufanie widzów, którzy w naszym mieście od tej formy promowania kultury się odzwyczaili.

 

2. „Nieważne czy ktoś jest fachowcem, ważne aby był nasz i mamy do niego zaufanie” powiedział publicznie parę lat temu najważniejszy polityk rządzącej partii niefrasobliwie ujawniając największą tajemnicę tej kliki, a efekty tego widzimy dziś na Odrze, gdzie mamy największą w historii naszych rzek katastrofę ekologiczną, szukanie jej przyczyn ruszyło dopiero po prawie dwóch tygodniach a właściwe służby państwowe wypełnione po brzegi godnymi zaufania krewnymi i znajomymi królika nie były tego w stanie ustalić, że o skutecznym usuwaniu skutków nawet nie warto marzyć i największym osiągnięciem rządu w tej sprawie jest pokazowa dymisja i wymiana jednego zaufanego szwagra na drugiego.

 

3. Jak już jesteśmy przy ekologii, to może bardziej optymistyczne trochę o… wróblach, „od zawsze” najbardziej pospolitych ptakach w mieście, które parę lat temu prawie wyginęły, w ubiegłym roku zaczęły się znów pojawiać, a od kilku tygodni mam w krzakach, które otaczają mój dom, nieustanny rejwach i tańce kilkudziesięciu przynajmniej tych sympatycznych ptaszków, z czego się bardzo cieszę i mam nadzieję, że mój domowy karmnik, w którym dożywiały się przez całą zimę dziesiątki skrzydlatych konsumentów w jakiś sposób też się przyczynił do tego, że skoro świt budzi mnie teraz ptasi wrzask.