– To nie był spektakl, po którym wychodzi się przygnębionym – mówiła po przedstawieniu Katarzyna Wąsik, turystka wypoczywająca w Orzynach. – Dowiedziałam się o wydarzeniu z „Tygodnika Szczytno”. Córka zobaczyła zapowiedź i powiedziała: „Mamo, chcę tam być”. I jesteśmy. Spektakl znakomity – śmiech, łzy, milczenie i zaduma. Depresję można opowiedzieć tak, by nie straszyć, ale by dotykać prawdy.

 

Publiczność reagowała jak na terapii grupowej – raz wybuchając śmiechem, raz wstrzymując oddech. Wrażenie potęgowało miejsce: drewniane belki stropowe zamiast sceny, ceglane ściany zamiast kulis.

 

Spektakl oparty na książce Emilii Dłużewskiej to opowieść o życiu z depresją, ale podana w sposób, który rozbraja tabu. Aktorki jednym zdaniem potrafili zmienić ciężką atmosferę w absurdalnie zabawną. To sztuka, którą trudno „obejrzeć i zapomnieć” – zostaje w głowie i zadaje pytania: jak śmiać się ze swojego smutku i gdzie można schować łzy?

 

Organizatorem wydarzenia był Gminny Ośrodek Kultury w Dźwierzutach. To dzięki niemu Popowa Wola stała się na jeden wieczór miejscem, gdzie teatr spotkał się z codziennością mieszkańców, a trudny temat wybrzmiał w przestrzeni na co dzień służącej integracji wsi.

 

Spektakl pokazał, że o depresji można mówić inaczej – bez patosu, ale z dystansem. Było śmiesznie, mądrze i boleśnie trafnie. Publiczność wyszła z „terapii” w Stajni Pańskiej nie z ciężarem, ale z refleksją.