70 lat w służbie zawodu, czyli jubileusz Zespołu Szkół nr 1 (zdjęcia)
Okrągłe jubileusze szkół średnich to przede wszystkim okazja do wspomnień dla tych, którzy z jej murów, już dorośli lecz wciąż młodzi, wyruszali na podbój świata. Pełni nadziei, marzeń i wielkich planów. Jubileuszowe spotkanie – to czas ich weryfikacji, ale przede wszystkim rzadki i najbardziej wzruszający moment powrotu do młodości. I tak właśnie było w piątek, 25 maja, kiedy Zespół Szkół nr 1 im. Stanisława Staszica w Szczytnie świętował 70. rocznicę istnienia.
Jak wszystkie szkoły, tak i ZS nr 1 od dnia pierwszych lekcji (czyli 22 września 1947 roku) przeszła ogromną metamorfozę – od 77 uczniów w dwóch klasach nauki zawodu do setek młodych ludzi, zgłębiających wiedzę aż w ośmiu typach szkół. Od dwóch nauczycieli stałych i dwóch dochodzących – do blisko 70 wyspecjalizowanych pedagogów. Od starej kuźni – do nowoczesnych warsztatów szkolnych. Od dwóch sal lekcyjnych „podkradzionych” szkole podstawowej – do własnego budynku, nowej sali gimnastycznej, dobrze wyposażonych klas.
I tylko jedno się nie zmienia. W klasach wciąż wisi szkolna tablica (nawet jeśli multimedialna), stoi profesorska katedra (nawet jeśli to już niepozorne biurko) i są uczniowskie ławki (nawet jeśli już bez dziur na kałamarz, a z dziura na kable do komputerów). Bo to właśnie ta tablica, katedra i ławki tworzą klimat, który po latach, czy to pięćdziesięciu, czy pięciu, zachęca do powrotu, do odwiedzin, do spotkania z tymi, których wraz z upływem czasu coraz bardziej się ceni, rozumie i szanuje.
I dlatego w piątek szkolne mury odwiedziło kilkuset byłych absolwentów, ze wzruszeniem słuchających historii szkoły przybliżonej przez jej obecnych uczniów, rozpoznających siebie na pożółkłych fotografiach w klasowych kronikach.
Oczywiście, uroczystość nie mogła być pozbawiona części oficjalnej. Były więc władze wojewódzkie, powiatu i miasta, przedstawiciele współpracujących ze szkołą firm i zakładów (niejednokrotnie prowadzonych przez absolwentów), dyrektorzy innych placówek oświatowych i wiele innych osób. Były oczywiście życzenia, kwiaty i prezenty. Ale najważniejsze były łzy wzruszenia i niezwykle często powtarzane: „dziękuję” kierowane przez byłych uczniów do swych byłych nauczycieli i wychowawców.
Było dokładnie tak, jak śpiewał Jacek Kaczmarski:
Już nie chłopcy, lecz mężczyźni,
Już kobiety, nie dziewczyny,
Młodość szybko się zabliźni,
Nie ma w tym niczyjej winy.
Wszyscy są odpowiedzialni,
Wszyscy mają w życiu cele,
Wszyscy w miarę są normalni,
Ale przecież to niewiele,
Absolwenci pierwszego rocznika Technikum Mechanicznego – matura 1976. Było ich 33 i... jedna dziewczyna.
Komentarze i materiały powiązane pojawią się poniżej.

