W Targowie pożegnali druha Edwarda
Ponad 300 osób towarzyszyło w ostatniej drodze druhowi Edwardowi Babielowi z Targowa. Były prezes miejscowej OSP zmarł w wieku 70 lat. - Straż była jego pasją, drugą rodziną – mówi żona Weronika.
Druh Edward Babiel chorował, ale mimo to do ostatnich dni żył strażą pożarną. W ubiegłym roku otrzymał jedno z najwyższych strażackich wyróżnień Medal Honorowy im. Bolesława Chomicza. Odznaczenie nadawane jest przez Prezydium Zarządu Głównego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP. Medal ten nadawany jest za zasługi dla rozwoju i umacniania Związku OSP RP oraz Ochotniczych Straży Pożarnych.
Remiza druha Edwarda
- Bez wątpienia druh Edward na to odznaczenie zasłużył – mówi Czesław Wierzuk, były wójt gminy Dźwierzuty. - To za jego czasów, gdy był prezesem, a ja byłem wówczas naczelnikiem wybudowano strażnicę w Targowie. Uparł się, że będzie. Ciosał mi kołki na głowie i dopiął swego – wspomina z uśmiechem pan Czesław.
Choć przy tej budowie problemów było co niemiara. Jego jeszcze jednym marzeniem było utworzenie w Targowie lub w Dźwierzutach orkiestry dętej. W latach osiemdziesiątych nie było jednak na to pieniędzy. Straże były dość mizernie wyposażone, więc każda złotówka szła na sprzęt, samochody.
Straż - druga rodzina
Żona Weronika sama przyznaje, że dla jej świętej pamięci męża straż była drugą rodziną. - Żył nią, do ostatnich swoich dni – mówi. - Gdy syrena zawyła, to od razu reagował, chciał iść, pomagać... Taki był. Dobry, uczynny.
Jakim człowiekiem był druh Edward był widać też na jego pogrzebie. Miejscowy kościół pękał w szwach. W ostatniej drodze druhowi towarzyszyło grubo ponad 300 osób: rodzina, przyjaciele, znajomi, druhowie...
Zostawił straż i rodzinę
Druh Edward ze strażą w OSP Targowo związany był od 1975 roku. - Dwa lata wcześniej wzięliśmy ślub w Szczytnie i stamtąd przenieśliśmy się właśnie do Targowa – mówi Weronika Babiel. - Zakochał się w straży – wspomina z uśmiechem pani Weronika. - Była to jego pasja, ale nigdy nie zapominał o mnie, rodzinie. Był to naprawdę wyjątkowy człowiek. Wspólnie wychowaliśmy pięcioro dzieci, doczekaliśmy się gromadki wnucząt. Będzie go nam brakowało. Bardzo...
Komentarze i materiały powiązane pojawią się poniżej.

