Piątek, 19 Lipiec
Imieniny: Alfreny, Rufina, Wincentego -

Reklama


Reklama

Praca, pasja, plony. Na Gminne Dożynki w Olszynach zapraszają Anna i Tadeusz Zielińscy


Na terenie gminy Szczytno jest 200 rolników. Wszyscy oni otrzymali imienne zaproszenia na gminne dożynki do Olszyn. Osobiście rozwieźli je wójt Sławomir Wojciechowski i jego zastępczyni Ewa Zawrotna. Wybrano też starostów dożynkowych. W tym roku ten zaszczyt przypadł Annie i Tadeuszowi Zielińskim z Siódmaka. - To spore wyróżnienie – mówią z uśmiechem. - Fajnie, że ktoś docenia trud pracy na roli.



Najbardziej „rolne” wsie w gminie Szczytno to Lipowiec i Gawrzyjałki. Tak wynika z gminnych statystyk.

 

- Dożynki to nie tylko święto zbiorów, ale przede wszystkim podziękowanie za ciężką pracę rolników – mówi wójt Sławomir Wojciechowski. - W trosce o plony zmagają się z kaprysami pogody, niestabilnymi cenami, niepewnością, a mimo to pielęgnują swoje uprawy i dobytek okrągły rok. Po to, abyśmy mieli co jeść. Dziś w dobie marketów mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że żywność pochodzi od rolników. Mleko nie jest z kartonika, a mięsko z zamrażalki w markecie... Dożynki to nie tylko krople potu w polu, to nie tylko symbol urodzaju. To wyraz wdzięczności i szacunku wobec tych, którzy z trudem przekształcają ziemię w chleb i przyczyniają się do naszego codziennego życia.

 

Dożynki to symboliczne zamknięcie cyklu rolniczego, moment, w którym ręce rolników otwierają się na dzielenie się owocami swojej pracy z całą społecznością. To hołd dla tych, którzy przez ciężką pracę przy pługu i pod skwarem słońcem zapewniają nam chleb na naszych stołach.

 

- I mimo barwnych wieńców, strojów, śpiewu i muzyki dożynkowej – warto o tym pamiętać - mówi Tadeusz Zieliński, rolnik, który gospodarzy już od lat 80. - Praca w gospodarstwie jest bardzo specyficzna i naprawdę trudna – mówi. - Ktoś, kto tego nie czuje, nie ma miłości do ziemi, zwierząt, pasji rolnictwa, nie wytrwa w tym zawodzie długo. - To trzeba kochać – dodaje pani Anna, żona pana Tadeusza.

 

Anna i Tadeusz Zielińscy z Siódmaka to rolnicy w kolejnym już pokoleniu. Pobrali się w 1996 roku. Mają trzech synów (21, 24 i 25 lat), którzy pomagają im w pracy.

 

- Poznaliśmy się dość wcześnie, bo ja miałam 12 lat, a Tadeusz 18 – wspomina pani Ania.

 

- Ale wówczas ta nasza znajomość wyglądała tak, że krzyknąłem „cześć” i pojechałem na rowerze dalej szukać starszych – śmieje się pan Tadeusz. - Za jakiś czas jednak nasze drogi znowu się zeszły. Tym razem był też ten błysk miłości, uczucia – śmieje się rolnik. Para wzięła ślub, gdy Anna miał 23 lata, a Tadeusz 29.


Reklama

 

Pani Anna pochodzi z Księżego Lasku.

 

- Ale moja siostra i wujek Tadeusza się znali, a przez nich my się też poznaliśmy – dopowiada.

 

Rodzina dziś gospodarzy na 100 hektarach ziemi. Produkcja nastawiona jest głównie na hodowlę bydła mlecznego – 80 sztuk.

 

- Gospodarkę przejąłem po rodzicach – wspomina pan Tadeusz. - Ale już w 1987 roku miałem trochę swojej ziemi. Przyznam, że od dziecka pasjonowała mnie praca w rolnictwie i nie wyobrażałem sobie innego zajęcia. Gdy rodzice przeszli na emeryturę, to przekazali mi też swoją rolę. Wiem, że w tamtych czasach młodzi uciekali z gospodarek, ale mi się to naprawdę podobało. Rolnictwo wymaga serca, pasji, poświęceń i czasu. Tu nie można pracować osiem godzin i potem siąść na wygodnej kanapie. Jak jest pogoda, odpowiedni czas, to pracuje się i kilkanaście godzin dziennie. Przy zwierzętach nie ma świąt. Muszą dostać pożywienie, wodę...

 

Gospodarzy pan już ponad 40 lat, co zmieniło w tym czasie w rolnictwie?

 

Wszystko. Maszyny, uprawy, technologia upraw. Tata miał jeszcze konie, ja zaczynałem z ciągnikiem C330. Ten ciągnik dziś to zabawka przy maszynach, których obecnie używa się w rolnictwie. Eksponat muzealny. Chyba nie można tego już porównać.

 

To co się nie zmieniło?

 

Pogoda, pory roku. Rolnictwo jest mocno zależne od tych elementów, tak było sto lat temu, i tak jest dziś. Kiedyś więcej rzeczy robiło się ręcznie, ale też obrabiało i mniejsze areały. Dziś sprzęt jest doskonały, ale wzrosła też wielkość areałów, czy liczebność zwierzyny hodowlanej. Gospodarstwa urosły, bo z małych gospodarek trudno byłoby wyżyć. Ogromnie wzrosły koszty produkcji. Jeśli jakiś gospodarz chce żyć z roli, to musi inwestować. Innego wyjścia nie ma.

Reklama

 

A co jest najtrudniejsze w pracy w rolnictwie?

 

Wbrew pozorom wcale nie ta ciężka i codzienna praca, a brak stabilizacji. Przepisy, prawo, i ceny produktów tak się zmieniają, że trudno jest cokolwiek zaplanować. Dziś opłaca się coś, a jutro okazuje się, że już nie. Przykład cen mleka. W ubiegłym roku za litr dostawialiśmy około 3 zł, w tym już tylko 2 zł. A koszty produkcji przecież nie maleją.

 

Jest czas na coś poza pracą?

 

Niewiele (śmiech). Przez ten cały czas gospodarowania tylko dwa razy udało nam się wyrwać na urlop – 8 dni.

 

Zajmuje się pan rolnictwem od 18 roku życiu, czyli, jak dobrze liczę, już 39 lat, i tylko dwa urlopy były?

 

Tak. Gospodarki nie można zostawić, powiedzieć zwierzętom: radźcie sobie same. A o zastępstwo wyjątkowo trudno. Dzieci dorosły, to i nas zastąpiły.

 

A jakie rolnicy mają marzenia?

 

Beztroski urlop (śmiech). Spokoju i chyba większej ludzkiej świadomości. Żywność nie bierze się z supermarketów, sklepów, to ciężka praca każdego rolnika. W Polsce mamy jeszcze naprawdę zdrową żywność, warto o tym pamiętać. Gdy zniszczy się rodzimych gospodarzy, to i żywność i jej ceny mogą naprawdę przerazić. Szanujmy polską wieś, rolników i siebie nawzajem. To chyba największe marzenie każdego z nas.



Komentarze do artykułu

Napisz

Galeria zdjęć

Reklama

Reklama


Komentarze

Reklama