Zdarza się, że ktoś o wybitnych kompetencjach w jednej dziedzinie jest całkowitym ignorantem w innej. Nawet jeśli domena podobna. Nie znam nikogo, nawet kobiety, która chciałaby, żeby zęby leczył jej ginekolog.

 

Bycie noblistą w dziedzinie fizyki kwantowej nie oznacza, że ma się stosowną wiedzę klimatologiczną. Sam Nobel Nobla by sobie nie dał z literatury, bo był niepoprawnym grafomanem i bardzo z tego powodu cierpiał.

 

Z jednym się można zgodzić z ekscentrycznym noblistą. Ekosystem z pewnością przetrwa upadek ludzkości i jest szansa, że po milionach lat odrodzi się na Ziemi także życie zwierząt. Po nas. Bez nas.

 

Inny poszukiwacz zaprzeczeń klimatycznych podaje, że NASA odnotowała przyrost masy lodowej o bodaj 600 milionów ton. Sam z siebie, bo poza nim nikt tej rewelacji nie zauważył, natomiast 6 lutego 2020 roku padł rekord ciepła na Antarktydzie, o czym doniosła NASA Earth Observatory. 18,3 st. Celsjusza. Ta temperatura doprowadziła do stopienia znacznej części śniegu Antarktydy.

 

Ludzka głupota nieporadnie stara się przybrać pozory mądrości. Pod hasłem „włącz myślenie” coraz częściej powołuje się na odosobnione opinie uczonych, którzy albo ogłaszają tezy sprzeczne z rozpoznaniami większości ekspertów, albo się cynicznie starają, jeśli nie zarobić, to przynajmniej zwrócić na siebie uwagę. Wielu ludzi gotowych jest na wszystko, żeby choć na chwilę znaleźć się w epicentrum uwagi publiczności, a wśród uczonych też takich postaw nie brakuje.

 

Tak zwana komisja smoleńska składała się przecież ze sfrustrowanych naukowców o wątpliwym dorobku, którzy gotowi byli przyklepać każdą brednię.

 

Natomiast prezes Polski do snucia bredni żadnego, nawet pseudonaukowego alibi nie potrzebuje. Wyłącza całkowicie myślenie i snuje czystą nienawiść, co przybiera postać tuskofobii. Sięgam po ten neologizm, nawiązując do jego wcześniej retorycznych wywijasów, wyszukanej ojkofobii oraz osławionego „imposybilizmu”, co jego wywodom miało nadać erudycyjną postać.

 

Nazywa swojego politycznego rywala zdrajcą ojczyzny i skazuje go na banicję do Niemiec, gdzie wyznaczył mu miejsca w ramach germanofobii, a przy tym obdarza go głupawym, infantylnym epitetem. „Ten ryży” powiada o Tusku w stylistyce przedszkolnej wymiany uprzejmości. Na jego miejscu włosom dałbym spokój. Wszyscy pamiętają z jego zaplecza „łupieżowego”, który usłużnie usuwał, co się ze łba prezesa na marynarkę sypało.

 

Głos mu się przy tym załamuje z emocji, dobywa żałosny dyszkant, co jest określeniem chłopięcego głosu przed mutacją i celnym akompaniamentem dla infantylizmu. Wtóruje mu rechot niezbyt tym ubawionych klakierów w roli poddanych. Żałosny spektakl zidiocenia polityka, któremu ciągle się wydaje, że panuje nad nastrojami tłumu. Do pory uchodził za zręcznego insynuatora, uruchamiał w swoich słuchaczach złe emocje, sącząc oskarżycielskie niedopowiedzenia, rysował mglistą odległą drogę do ostatecznego zwycięstwa.

 

Był groteskowy, ale groteska była podszyta grozą. Wydaje się, że teraz jego oracje marne robią wrażenie nawet na klakierach. Wtórowanie jego nienawiści stało się niemrawe. Publiczne wystąpienie to także rola.

 

Prezes stawia ostatnio na szmirę. Szmirą są nie tylko jego dzisiejsze słowa, ale co gorsza, wcześniejsze czyny. Te wielkie budowy, gdzie z kopyta ruszają tylko wywłaszczenia i przewały, rzekome pokonanie mafii vatowskiej, która w najlepsze usadowiła się jego ministerstwie, karykaturalne awanse, uziemione lotniska. Czego w tym repertuarze nie było, na pewno będzie, jak zdąży.

 

Najgorsze, że ci biedni poddani, którzy się poddać nie chcą, są skazani na życie w szmirze. Tylko niestety ciemny lud to kupuje, sprzedając swoją i naszą wolność za marne grosze, które i jedni, i drudzy będą spłacać latami.

Jerzy Niemczuk