Uczyłam wszystkiego - matematyki (porażka), śpiewu (wyręczali mnie uczniowie szkół muzycznych w przygotowanie wybranego przeze mnie repertuaru), prac ręcznych (i znów górą uczniowie, którzy uczyli innych np. cerowania). 

 

Wykorzystałam swoje umiejętności zdobyte w klasie o profilu humanistycznym na lekcjach języka polskiego. Metody nauczania podpatrzone u moich ukochanych polonistek – prof. Trochimowicz, Zajdel ze Szkoły Podstawowej nr 1 w Szczytnie (Celowo pominęłam imiona moich polonistek. Warto je odszukać. To istna skarbnica oryginalnych imion rzadkich, które odchodzą w zapomnienie).

 

Gorzej mi szło z wychowaniem. Nie zdobyłam sympatii, a wręcz musiałam zmierzyć się z atakami, biernym oporem dzieciaków i nastolatków. Dlaczego inni nauczyciele: Wanda, Lila, Edward z tej szkoły darzeni są szacunkiem, sympatią? Przed oczami stanęła mi postać wychowawczyni prof. Grzeszczak. Ona ze stoickim spokojem rozwiązywała wszystkie burze, konflikty, bunty zarówno uczniów, jak i rodziców.

 

W Szczytnie istnieje szeroka oferta stowarzyszeń dla seniorów. Każdy może znaleźć coś dla siebie. Są one wręcz hołubione przez miejscowe samorządy, zasilane dotacjami z wszelakich źródeł. Miejscowi oficjele chętnie zamieszczają fotki, dokumentując swoje wsparcie:

- przecinanie wstęg,

- wręczanie kwiatów, upominków,

- składanie wieńców,

- wspólne biesiadowanie,

- śpiew i tańce,

- udział w nabożeństwach,

- rozdają ulotki, gadżety z logo swoich ugrupowań.

 

Są z nami, znają nasze troski i problemy. Życzliwie wysłuchają, a może i pomogą. Jednak dlaczego na tych zdjęciach są tylko eleganckie, zadbane, uśmiechnięte, zapewne fotogeniczne panie?Dlaczego brakuje często osób, które to własnymi siłami i z własnej kieszeni zorganizowały? Kto upiekł to pyszne ciasto, komu dziękować za wykwintną sałatkę?

 

W trudnym dla wszystkich czasie pandemii, izolacji, żałoby po ofiarach covidu, odważyłam się otworzyć na ludzi. Poszukać wsparcia u innych. Zrobiłam pierwszy krok, dzwoniąc do U III wieku. I od razu napotkałam na schody do niepokonania. Wcześniej starannie z RIP przyjaciółką wybrałyśmy zajęcia, w których chciałyśmy uczestniczyć. Ona nie doczekała, a ja byłam JEJ to po prostu winna.

 

Przeszkody:

1 - złożenie osobiste deklaracji uczestnika,

2 - wpłacenie 120 zl do rąk skarbnika za pokwitowaniem,

3 - wyrobienie legitymacji członkowskiej ze zdjęciem,

4 - zobowiązanie do uczestnictwa w niektórych zajęciach wyselekcjonowanych przez przewodniczącą.

 

Po spełnieniu tych warunków może znajdzie się miejsce na zajęciach.

 

Moi znajomi emeryci opowiadają sobie tę moją dramę jako zabawną anegdotę z miasta. Wielu zaoferowało pomoc. Podjęło pertraktacje, obiecało przeszmuglować tajemnie na zajęcia...

 

Do działania (pisania) pobudziła mnie informacja wójta o dofinansowaniu w ramach projektów: SENIOR Z KULTURĄ ZA PAN BRAT oraz EDUKACJA WŚRÓD SENIORÓW.

 

Zabrakło mi standardowej informacji, ilu mieszkańców gminy (miasta?) może bezpłatnie wziąć udział oraz dokładnego harmonogramu z kalendarzem i miejscem wydarzeń.

 

Udało mi się dostrzec kwotę 5000 zł od naszego starosty na projekt: "W SENIORSKIM NASZYM GRONIE ", ale brak funduszy na "Teatr Chochół". Mam nadzieję, że to przeoczenie...

Hanna Horak