Halina Mikos i Agnieszka Remuszko dowodzą, że aktywność pozwala zapomnieć o wieku

Halina Mikos z pochodzenia jest Ślązaczką. Urodziła się w Chorzowie i tam spędziła większą część życia.

- Na Mazury sprowadziłam się w 2010 roku. Z wykształcenia jestem chemikiem, ale przez niemal całe życie zawodowe prowadziłam własną działalność gospodarczą, w różnych zresztą dziedzinach. W Myszkowie, wraz z mężem, prowadziliśmy rodzinny dom dziecka. Wtedy też szukaliśmy miejsca, gdzie moglibyśmy wyjeżdżać z dziećmi na wakacje. I tak dotarliśmy do Rekownicy, gdzie kupiliśmy dom – opowiada pani Halina.

Życie pokazało jednak swoje szpony: emerytura, a wraz z nią rozstanie z przysposobionymi dziećmi, rozwód... Rodzinne perturbacje nie skłoniły jednak pani Haliny do powrotu na Śląsk. Pozostała w Rekownicy, ku korzyści miejscowości i jej mieszkańców. Aktywna emerytka jest bowiem liderem grupy Odnowy Wsi, w którym to programie Rekownica uczestniczy od 2014 roku, działa w niedawno utworzonym Klubie Seniora „Złota Jesień”, jest też wiceprezesem Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Wsi Rekownica, które istnieje od 10 lat.

Agnieszka Remuszko jest z kolei prezesem tego stowarzyszenia, także członkiem klubu seniora i grupy Odnowa Wsi. Pochodzi z Jędrzejowa, nieopodal Kielc, w czasie studiów i długo po nich była mieszkanką Warszawy, później (po rozwodzie) Krakowa, a w 2014 roku zamieszkała w Rekownicy. Na Mazury przybyła nieco wcześniej, by być blisko syna, który mieszka w Wielbarku. - Chciałam być bliżej któregoś z dzieci, ale córka mieszka w USA, a ja nie zamierzałam emigrować. Padło więc na syna. To on znalazł mi działkę w Rekownicy. Teren bardzo mi się podobał, kupiłam, wybudowałam dom... Mieszkam i działam, i bardzo mi to odpowiada.

Niewątpliwą ciekawostką jest to, że pani Agnieszka zawodowo zajmowała się... programowaniem. Tworzyła programy finansowe, głównie na potrzeby banku PKO BP. Przyznaje, że gdy rozpoczynała pracę w tym obecnie popularnym, pożądanym (i wysoko opłacanym) zawodzie, komputer miał wielkość kilku szaf... Zawodowa aktywność wykluczała tę społeczną, aż do czasu osiedlenia się na Mazurach.

Przełamać obcość i emerytalne nieróbstwo

- Gdy zaczęłam budować dom w Rekownicy, poszłam do sołtysa. Opowiedziałam kim jestem, co umiem i powiedziałam, że może mnie wykorzystać, jeśli będę potrzebna – mówi pani Agnieszka. - To był impuls. Nikogo tu nie znałam, nie wiedziałam, jak się zaaklimatyzować, zintegrować z mieszkańcami i wpadłam na taki pomysł. To było w 2013 roku, a kilka miesięcy później, gdy w Rekownicy powstawała grupa Odnowy Wsi, sołtys zaprosił mnie do udziału w jej pracach. I tak to się zaczęło.

W przypadku pani Haliny ta integracja trwała dłużej. Przez pierwsze dwa lata mieszkania w nowym miejscu łatwo nie było. - Budziliśmy pewną ciekawość mieszkańców. Obcy ludzie, gdzieś z daleka, już nie młodzi, kupują nagle dom w środku wsi... Dom prowadziliśmy otwarty, wiele osób zaspokajało tę ciekawość odwiedzając nas. Później los sprawił, że zostałam sama. Emerytura to była dla mnie ogromna zmiana. Pracowałam dużo i intensywnie. Jako mama w rodzinnym domu dziecka praktycznie 24 godziny na dobę. I nagle wszystko się skończyło. Nic nie musiałam.

Reklama

Przez krótki czas było to nawet fajne – jak ciągły urlop, wczasy. Ale ile można odpoczywać i nic nie robić? Zaczęło mi brakować aktywności, zajęcia, a przy tym dostrzegałam też w otoczeniu braki, z którymi nie bardzo chciałam i umiałam się pogodzić. Te braki to głównie marazm mieszkańców i zaniedbanie Rekownicy. Tu nic, ale to kompletnie nic nie było... Nic, co wiązałoby mieszkańców... Każdy więc głównie siedział zamknięty w swoich ścianach i zajmował się wyłącznie własnymi sprawami.

Od wycieczek po ping ponga

Aż do czasu powstania Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Wsi Rekownica. Inicjatorem jego utworzenia był leśniczy Jarosław Frąckowiak.

- Przyszedł do mnie do domu i spytał, czy byłabym zainteresowana taką działalnością – wspomina pani Halina. - Oczywiście, że chciałam!

Rekownica to niewielka miejscowość.

- Stałych mieszkańców jest niewielu, może z 60 osób, ale w okolicy jest ze 200 domków letniskowych, więc sezonowo liczba mieszkańców znacznie się zwiększa – mówią obie panie. - Stowarzyszenie zrzesza obecnie 36 osób, głównie stałych mieszkańców. Nieliczną reprezentację mają też letnicy.

- Jarek Frąckowiak zaczął od organizowania wycieczek, a wspólnie z sołtysem festynów. Te wycieczki były darmowe, bo pozyskiwane już były środki z różnych projektów – opowiada pani Halina. -To pokazało mieszkańcom, że można coś zrobić wspólnie. I tak to się rozwijało, najpierw w ramach grupy Odnowa Wsi, a później i stowarzyszenia. Moim zdaniem wielu osobom nie podobała się ówczesna rzeczywistość, ale się z nią godzili, nie widząc perspektyw. A później okazało się, że sami mogą wiele zmienić, że wystarczy tylko otworzyć się na innych, ale też i samych siebie widzieć inaczej. I ta zmiana mentalności w Rekownicy się powiodła.

Wieś, z zagubionej wśród lasów miejscowości, o której złośliwcy mogliby powiedzieć „zabita dechami” w ciągu dziesięciolecia z haczykiem zmieniła się w atrakcyjne turystycznie letnisko.

- Początkowo grupa zainteresowanych zmianami mieszkańców spotykała się „pod chmurką”, przy krzyżu, bo nie było innego miejsca – opowiadają aktywistki. - Dziś mamy do dyspozycji duży plac, przydzielony przez gminę, niejako w nagrodę za naszą aktywność. Na tym placu mamy obecnie trzy wiaty – altany, z ławami i stołami, kompleks pieców: grilla, wędzarnię, kuchnię letnią. Mamy zaplecze socjalne, studnię, plac zabaw dla dzieci, sensoryczną ścieżkę zdrowia, rzeźbione ławki, zagospodarowaną zieleń, uprawę ziół, kwiatów... - wymieniają.

W ubiegłym roku na placu pojawił się stół do ping ponga. Rakietki i piłeczki kupiliśmy na zapas, ale nic nie zginęło. Wszystko jest – podkreśla z dumą pani Agnieszka.

Reklama

Efekty mobilizujące mieszkańców

Wszystkie te działania finansowane były ze środków, pozyskiwanych z Urzędu Marszałkowskiego w ramach programu Odnowa Wsi oraz z funduszu sołeckiego.

- Ale wiele swojej pracy wkładają mieszkańcy. Organizujemy takie dwie akcje: sprzątanie cmentarza oraz wsi i okolic. Zawsze pojawia się na nich ponad 20 osób. Nie ma też problemu z porządkowaniem terenu np. przed czy po festynach – mówią. - To znaczny postęp w porównaniu z tym, jak niewiele się w Rekownicy działo w czasie, gdy tu zamieszkałam – zaznacza pani Halina.

Wbrew pozorom, ani integracja, ani aktywizacja mieszkańców nie były tak łatwe, jakby to mogło wynikać z opowiadania. - Gdy zaczęłyśmy swoje marsze z kijkami, spora grupa osób patrzyła na nas jak na dziwactwa, kpiono z nas, że zgubiłyśmy narty... – opowiadają z żartem. - Ale my nie przerywałyśmy naszych spacerów. W końcu dołączyła do nas jedna pani, później następne. Dziś chodzących z kijkami można w okolicy Rekownicy często spotkać.

- Najtrudniejsze i najważniejsze, to przełamać stereotyp niemocy – mówi Halina Mikos. - Każdy nowy pomysł na początku natyka na przeszkody i niechęć. „A po co?” „To się nie uda”, „Tego nie da się zrobić” - to stałe uwagi - oceniają obie mieszkanki Rekownicy. - Trzeba przełamać tę niewiarę we własne siły i możliwości. A gdy to się uda, to już nie ma rzeczy niemożliwych, a każde osiągnięcie nie tylko rodzi satysfakcję, ale buduje tę wiarę i zachęca do kolejnych działań. - Ja też musiałam przełamać swoje zahamowania, nadrobić braki – dodaje Agnieszka Remuszko. - Na przykład prawo jazdy uzyskałam, jak miałam 18 lat, ale nigdy nie jeździłam. Usiadłam za kierownicą ponownie już jako emerytka, najpierw w ramach wykupionych godzin w szkole jazdy, a później pod okiem Haliny – wskazuje. - Naprawdę człowiek, każdy, wiele może i potrafi, wystarczy tylko chcieć i wiek nie ma tu żadnego znaczenia. Oby tylko zdrowie było.

W kupie siła

Najnowszą inicjatywą obu pań jest powołanie w Jedwabnie Rady Seniorów po to, by głos 30% mieszkańców, a tylu jest w wieku 60+, był słyszany.

- Właściwie wszystko jest przygotowane. Odbyło się spotkanie on-line, w którym uczestniczył wójt oraz przedstawiciele innych organizacji z terenu gminy, którzy przychylnie się do pomysłu odnieśli. My uczestniczyłyśmy nawet w specjalnym szkoleniu, dotyczącym działalności takich rad. Jest już nawet opracowany statut. - Właściwie wszystko jest poza zgodą Rady Gminy, która musi podjąć odpowiednią uchwałę.