Baner zauważył i upublicznił starosta szczycieński Jarosław Matłach.

- Ogromnie wzruszył mnie ten napis, a baner zaintrygował – mówi. - Zauważyłem go, gdy oglądałem postęp prac na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym. Zdjęcie upubliczniłem w mediach społecznościowych. Myślę, że takie wyrazy miłości są nam dziś wszystkim bardzo potrzebne. Wszyscy mamy osoby, które kochamy i chcemy, aby jak najszybciej do nas wróciły.

Trudny czas na chorowanie

Teresa Walewska ma 79 lat. Dość poważnie się rozchorowała i od 14 listopada przebywa w szczycieńskim szpitalu. Nie jest zakażona koronawirusem, ale obostrzenia pandemiczne sprawiają, że nikt nie może jej odwiedzić. Pozostaje jedynie rozmowa telefoniczna. Ale nie ma co się oszukiwać - nic nie zastąpi kontaktu osobistego.

- Jest to okrutny czas, zarówno dla ludzi, którzy trafiają do szpitali, jak i dla ich bliskich – mówi Iwona Rząp, córka pani Teresy. - Dobrze, że moja mama może jeszcze odebrać telefon i porozmawiać, ale bywa przecież, że jest to niemożliwe. Daje to poczucie ogromnej samotności i bezradności. Myślę, że też fatalnie wpływa na psychikę chorych. Są samotne, w zamknięciu. To nie służy leczeniu.

Reklama

Miłość zawisła na... płocie

Tak samo pomyślały wnuczęta pani Teresy, głównie Ilona i jej mąż Jakub. Oboje postanowili udowodnić, że ich ukochana babcia, nawet jeśli pozostaje w szpitalnym zamknięciu, to nie jest samotna, a rodzina, przynajmniej myślami, wciąż jest przy niej. Dowiedli tego nie tylko myślą, ale i uczynkiem. Wykonali wielki baner z napisem „Babciu wracaj”, dorysowali serce, wsiedli w samochód i przyjechali z Łodzi do Szczytna.

- Zawiesili go na wewnętrznym ogrodzeniu szpitala, tak, aby napis był widoczny z okna sali, w której przebywa babcia Teresa – mówi nie kryjąc wzruszenia Iwona Rząp. - Przyjechali wyłącznie po to, nawet nas nie odwiedzili. A w obie strony to 600 km. Ilonka zadzwoniła do babci, poprosiła aby podeszła do okna. Rozmawiała z nią i oboje trzymali baner. Niesamowite. Babcia się popłakała...

Baner – źródło otuchy i optymizmu

- To pomysł z serca – mówi pani Ilona. - Wydawało nam się, że jest to najlepsza rzecz, jaką możemy w tej chwili zrobić, aby wesprzeć naszą babcię, aby wiedziała, że nie jest sama, że czekamy na nią, tęsknimy... Babciu wracaj do nas.

Reklama

Iwona nie kryje dumy ze swoich dzieci Ilony, Bartka i Malwiny. - To tak naprawdę ich wspólny pomysł – mówi „Tygodnikowi”. - Od zawsze mieli bardzo dobry kontakt z babcią Tereską. Teraz też wciąż do niej dzwonią, ale jak się okazało, to było dla nich za mało. To niesamowity gest, który daje otuchę babci, ale też całej naszej rodzinie i myślę, że innym ludziom, którzy przeczytają ten tekst. Pandemia to bardzo trudny czas dla wszystkich. Mocno zostały ograniczone kontakty międzyludzkie, również wewnątrz rodzin. Został kontakt telefoniczny, czy internetowy. Ale to zdecydowanie za mało.

Trudno orzec, czy to gest wnuków sprawił, ale babcia Teresa czuje się już znacznie lepiej.

- Niestety, jest też nieco zła – dodaje z uśmiechem pani Iwona. - Bo gdy jej stan się polepszył, to przeniesiono ją do innej sali i teraz nie widzi napisu, którym obdarowały ją wnuki. Mamy nadzieję, że niedługo do nas wróci...