Szczycieński oddział szlachetnej paczki znowu pokazał, na co ich stać. W tym roku 36 wolontariuszy organizowało pomoc dla 87 rodzin z całego powiatu. Darczyńcami zostały zakłady pracy, szkoły, grupy przyjaciół i urzędy. - Dzięki wielkim sercom niezwykłych ludzi, nasi podopieczni będą mieli piękne święta i zobaczą, że nie są sami – mówi Malwina Prusińska, koordynatorka szczycieńskiego sztabu.
Brak prądu, bieżącej wody, trudne warunki mieszkaniowe i brak środków na podstawowe potrzeby. Wstyd i samotność. Z tym mierzą się rodziny, które zostały zgłoszone do tegorocznej edycji Szlachetnej Paczki w powiecie szczycieńskim.
- Wielu z nas w głowach nie mieści się to, że w dzisiejszych czasach ludzie doświadczają biedy – mówi Malwina Prusińska. - Bardzo często zgłaszane rodziny ukrywają swoją trudną sytuację. Prawdopodobnie wstydzą się jej.
Wolontariusze pracę na pełnych obrotach rozpoczęli już we wrześniu. Weryfikowali zgłaszane rodziny, szukali osób potrzebujących pomocy. Ze 129 rodzin do wsparcia zakwalifikowano 87. Część to osoby samotne, starsze. Rodziny z małymi dziećmi lub takie, które dotknęły życiowe tragedie i choroby.
W weekend cudów, 14 i 15 grudnia, magazyn zorganizowany w Szkole Podstawowej nr 2 wypełnił się prezentami i całą masą dobra.
- To pomaganie to nie tylko zabezpieczanie podstawowych potrzeb. Wolontariusze nawiązują więź z rodzinami i bardzo często pozostają z nimi w kontakcie również po zakończeniu akcji – wyjaśnia szefowa sztabu.
Jak mówią sami darczyńcy, jak już raz wdepną w paczkę, to wracają do niej co roku.
- Tu jest taka masa dobra, pozytywnej energii, że my już we wrześniu planujemy nasz udział – mówi przedstawiciel jednej z firm. - Poza tym mamy pewność, że nasza pomoc trafia tam, gdzie jest potrzebna.
W tym roku do grona darczyńców dołączyli mieszkańcy Warszawy. Przygotowana przez nich paczka była jedną z największych.
- Przyjechali do nas w sobotni wieczór w cztery samochody. Mieli w nich 47 paczek, a jeszcze 7 dotarło do nas kurierem. Wartość ich pomocy szacujemy na 47 tys. zł – mówi Malwina Prusińska. - Był tam sprzęt AGD, sprzęt multimedialny, ubrania, obuwie, bony podarunkowe i wiele innych. Poczuli się u nas dobrze i zapowiedzieli, że przyjadą do nas za rok.
Szczycieński oddział Szlachetnej Paczki jest jednym z największych i najprężniej działających w województwie warmińsko-mazurskim.
Energia Szlachetnej Paczki może uzależnić
Szczycieńscy wolontariusze to osoby szczególne. Część w Szlachetną Paczkę zaangażowana jest już od wielu lat, inni dopiero zaczynają swoją przygodę. Wśród debiutujących znalazła się również Monika Łukaszewska. Mieszkanka Szczytna dołączyła do ekipy po przejściu wszystkich szkoleń. Pod opieką miała sześć rodzin.
Weekend cudów za nami, czy emocje już opadły?
Był ich ogrom, więc jeszcze nie. Myślę, że będą one mi towarzyszyły do kolejnej edycji. Nie spodziewałam się tego, na własnej skórze doświadczyłam tej adrenaliny. Była cała masa wzruszeń, polecam wszystkim zostanie wolontariuszem. Myślę, że każdy, kto wziął w tym udział będzie wspominał weekend cudów przez całe życie.
Czyli w przyszłym roku również założy pani czerwoną koszulkę?
Oczywiście. Dla mnie to był pierwszy rok jeżeli chodzi o wolontariat. Miałam pod opieką sześć rodzin. To sporo, zwłaszcza że ich potrzeby są duże. Od sprzętu AGD, przez żywność, ubranie i wiele innych.
Tegoroczne doświadczenie pomoże pani w kolejnych edycjach?
Tak. Teraz zobaczyłam to z innej strony i jako wolontariusz wiem, że przez cały rok mogę zbierać rzeczy, które przydadzą się w kolejnym finale. Myślę, że będę lepiej do tego przygotowana.
Działanie na rzecz innych nie jest pani obce...
Do tej pory uczestniczyłam w Szlachetnej Paczce jako darczyńca, starałam się dokładać rzeczy do przygotowywanych paczek. Wcześniej uczestniczyłam w organizacji zbiórek na potrzeby chorych dzieci. Ze względów osobistych, na chwilę musiałam się z tego wycofać. Kiedy Malwina Prusińska wrzuciła do mediów społecznościowych informację, że trwa nabór wolontariuszy, to był dla mnie znak, że czas już zacząć znowu działać.
Co zostanie z panią po tym weekendzie?
Wielka radość z tego, że udało nam się pomóc tak wielu rodzinom. Te spojrzenia, niedowierzanie, że ktoś obcy pomaga. To szczęście i spokój, który towarzyszył obdarowanym, przez chwilę poczuli się bezpieczni i zaopiekowani. Największą nagrodą za ten czas jest wdzięczność w oczach tych ludzi. My, jako wolontariusze, jesteśmy tylko łącznikiem. Jestem przeszczęśliwa, że mogłam tego doświadczyć.
Fot. Zbigniew Gołda
Szczytno zadowolone
Gabi
2026-03-22 17:56:01
We wszystkich tekstach po wyborach prezydenckich umieszczam skrót (w.n.l.g.) co oznacza zgodnie ze stanem faktycznym - wybrany nieznaną liczbą głosów. Pozdrawiam.
wiesław mądrzejowski
2026-03-22 17:05:27
I jak to tak, bez Marszałek Jaskulskiej! Po prostu afront, że nie ma Jej na zdjęciu! Protestuję! I to stanowczo!
Zaciekawiony
2026-03-20 15:42:36
Jakie straty przyniosło to lotnisko? Kto i dlaczego podjął tak absurdalną decyzję o przejęciu tego lotniska? Budowa nowego lotniska w Gryźlinach pod Olsztynem to jednak najlepsze rozwiązanie ( nawet teraz). Bliziutko do Olsztyna, dojazd z każdego kierunku naszego regionu zarówno drogami jak i koleją! Jeszcze można to zmienić i w 100% się opłaci bez ciągłego dokładania z budżetu!!!
123
2026-03-20 08:38:18
Spotkanie seniorów? Jeden rodzynek i same miłe babcie.
Senior
2026-03-19 17:23:29
Przy której szkole ?? mamy przecież dwie szkoły ? ! podejrzewam że to ma być w tej po dawnym gimnazjum nr 1 , obok słynnejwieży ciśnień .
Zainteresowani
2026-03-19 10:05:30
Smutne że przez 10 lat nie zmodernizowano drogi z Olsztyna do lotniska z Olsztynem w nazwie. Droga 53 nie jest wizytówką regionu, a przejazd kolejowy w Szczytnie to już prawdziwy hit. Lotnisko słabo dostępne dla mieszkańców Ostródy czy Iławy. LIPA
Ostródzianin
2026-03-18 17:41:47
Wielka mi afera. Nie lepiej było swojego puścić, a zwykłego cywila udupić ? Czy nie tak działa dzis Milicyja ? Coś chyba im pomyliło się. Aha, jeszcze za przepalone żarówki ganiają normalnych ludzi i żyć nie dają. Dobra robota za to. Jesteście niemożliwi.
Prawda
2026-03-17 11:43:53
Bardzo jednoznaczne poglądy zgodne z TVP info i TVN, tak trzymać i nie zbaczać z kursu, nie dać się zwieść prawicy
Jerry do autora
2026-03-17 10:02:12
Dzień dobry, ten artykuł pozwolił wybiórczo oświetlić zakamarki mojej dziecięcej pamięci… Otóż po lewej stronie na końcu ulicy Wiejskiej, na której mieszkałem od urodzenia w 1952 roku , w latach 60-tych mieszkał właśnie Staszek Zduńczyk. Pamiętam, że dzieciarnia z ulicy zaciekawiona starszym od nas chłopakiem, który idąc ulicą ściskał systematycznie coś w ręce - był to spory kawałek zmiętego papieru. Zapytany o to odpowiedział, że w ten prosty sposób ćwiczy siłę dłoni bo jest sportowce;, później dowiedzieliśmy się o jego karierze siatkarskiej a ja tym zainspirowany grałem też w siatkówkę w drużynie akademickiej Akademii Medycznej w Białymstoku na początku lat 70-tych. dr med. Andrzej Stasiak
Andrzej Stasiak
2026-03-17 09:55:45