Sądowa walka o mieszkanie

Janusz Marczuk od urodzenia czyli już lat ponad 47 jest szczytnianinem. Mieszkał z rodzicami i starszą siostrą przy ul. Sikorskiego, w bloku „lenpolowskim”, a po komunalizacji – miejskim. Życie – jak to życie – różnie mu się układało.

Ożenił się i wraz z żoną oraz dzieckiem mieszkał u swoich rodziców, później się rozwiódł, pracował w miejscowych fabrykach mebli, a gdy padł Favorit Furniture, w kraju szukał swojego miejsca, wciąż w Szczytnie mając „bazę wypadową”.

- Znalazłem pracę w Poznaniu, w firmie wystawienniczej, która na zlecenie innych, przygotowuje im stoiska w halach targowych – mówi. - Można powiedzieć, że dla tej firmy wystawienniczej jestem podwykonawcą, mając zarejestrowaną własną działalność gospodarczą. Musiałem tak zrobić, żeby ta firma chciała ze mną współpracować. Żądała też, bym formalnie, tak jak i ona, był związany z Poznaniem, więc tam tę swoją działalność musiałem zarejestrować. Ostatnio, z rok temu, zmieniła się struktura „macierzystego” przedsiębiorstwa i mogłem już tę moją „firmę” przerejestrować do Szczytna.

Zmiany strukturalne nie zmieniły systemu pracy. Wykonując zlecenia pan Janusz krążył i krąży po całej Polsce i Europie. Z tego powodu – jak mówi – nie przebywa w rodzinnym mieszkaniu non stop.

 

- Przyjeżdżam, kiedy mogę, kiedy mam przerwy w pracy. Wspierałem ojca finansowo, pokrywałem koszty remontu mieszkania, nadal je opłacam – podkreśla. - Ponad rok temu mój tata, w porozumieniu ze mną, złożył wniosek o jego wykupienie. Pozytywnej decyzji oczekiwaliśmy najpóźniej na początku maja tego roku, ale – niestety – 20 kwietnia tata zmarł niespodziewanie. I od tego momentu zaczęły się moje kłopoty.

Reklama

Krótko po pogrzebie ojca pan Janusz w Urzędzie Miejskim złożył wniosek o przeniesienie na niego prawa najmu lokalu i podpisanie umowy. Miasto odmówiło z lakonicznym uzasadnieniem: „... z uwagi na brak wypełnienia przesłanki stałego zamieszkiwania z najemcą do chwili jego śmierci”.

Szerszą argumentację za i przeciw obie strony sporu przedstawiły w szczycieńskim sądzie, który w ten spór został zaangażowany przez pana Janusza.

- To moje mieszkanie – podkreśla pełen emocji. - Tu spędziłem całe swoje życie. Nie mam żadnego innego dachu nad głową. To, że rzadko fizycznie tu przebywam, bo taką mam pracę, nie może mnie tego dachu pozbawić. Mam orzeczenie o niepełnosprawności, niedawno przeszedłem poważną operację. Na razie jeszcze pracuję, ale nie robię się ani młodszy, ani zdrowszy i nie przewiduję, bym mógł tę swoją pracę wykonywać jeszcze długo: w rozjazdach, „na walizkach”, w różnych miejscach i warunkach. Zamierzałem już zostać w Szczytnie, nadal prowadzić swoją działalność, ale już tu, na miejscu. Ale jak mam to zrobić? Mieszkając pod przysłowiowym mostem?

Koronnym urzędowym argumentem jest „zeznanie” zmarłego najemcy, który po śmierci żony podpisał „kwit”, że obecnie sam jeden zajmuje komunalny lokal.

- Może i nie było to rozsądne, ale tata uznał, że w ten sposób zmniejszy opłaty, przynajmniej te, które są naliczane na osobę – twierdzi Janusz Marczuk. - W tym czasie akurat byłem w pracy poza granicami kraju, nie towarzyszyłem ojcu, bo może bym interweniował, kiedy mu w urzędzie podsunięto taki kwit do podpisu. Poza tym już zaczęliśmy rozważać wykup tego mieszkania, więc te „przejściowe” formalności nie wydawały się wtedy takie istotne. Dziś, jak się okazuje, są decydujące dla mojej przyszłości.

Reklama

Prawo jest bowiem nieubłagane. W myśl przepisów kodeks cywilnego następcą w najmie mieszkania może być osoba „stale zamieszkująca z najemcą”. W sądowej interpretacji owo „stale zamieszkująca” oznacza, że mieszkanie stanowiło dla następcy „centrum życiowe”, a dla pana Janusza – jak wynika z uzasadnienia wyroku odrzucającego jego pozew – nie stanowiło, bo w Szczytnie bywał, a nie mieszkał, a także szereg spraw życiowych (w tym zdrowotnych) załatwiał poza naszym miastem.

Janusz Marczuk z wyrokiem szczycieńskiego sądu się nie zgadza. Co postanowi sąd II instancji okaże się w połowie grudnia.