Reklama
Reklama
Zielone to najmniejsze sołectwo w gminie Świętajno. Aby do niego dotrzeć trzeba w Starych Czajkach skręcić na Jerominy. Gdy je miniemy, dojedziemy do miejscowości, w której jest zaledwie osiem gospodarstw i 23 mieszkańców. - Tu się żyje dobrze. Wszyscy się znamy, możemy na siebie liczyć – mówi Arkadiusz Zera, 30-letni sołtys.
Opowiada, że niektórzy nawet nie zauważają, że przejeżdżają przez miejscowość. Na wjeździe, co prawda, wita ich tablica z nazwą, ale jak ktoś się zagapi, to może pomyśleć, że to tylko domy na kolonii Jerominów.
W zasadzie Zielone nigdy nie były wsią, w której toczyło się gwarne życie. Co prawda jeszcze kilkanaście lat temu mieszkało tu więcej młodych, ale żeby zagrać w piłkę trzeba było tworzyć drużyny mieszane.
- Koleżanki dobrze sobie radziły – wspomina Arkadiusz Zera.
Dzisiejsi mieszkańcy Zielonego sprowadzili się tu głównie po wojnie. Każdy z domów oddziela całkiem spory dystans. Ci, którzy mieszkają przy drodze, zdecydowanie nie dorzucą do siebie beretem.
- Nie ma szans, by zaglądać sobie do okien. Mamy sporo prywatności – opowiada sołtys. - Ma to swoje plusy i minusy, ale mieszkańcy są ze sobą zgodni i pomagają sobie, gdy jest taka potrzeba. O miedzę nikt się u nas nie kłóci.
Arkadiusz Zera jest sołtysem pierwszą kadencję. Zebranie, na którym został wybrany, odbyło się w jego domu. Co więcej, tę funkcję objął po tacie, który wcześniej przez wiele lat stał na czele sołectwa.
Reklama
- Zdecydowaną zaletą bycia sołtysem w Zielonym jest to, że wszyscy się znamy i łatwo jest nam utrzymać ze sobą kontakt – wyjaśnia.
Sołtys zapewnia, że mieszkańcy są w jego wsi życzliwi. - Jak byłem dzieckiem to nikt nie krzyczał, że wybiliśmy szybę piłką – wspomina.
W miejscowości z chłopaków w podobnym przedziale wiekowym był najmłodszy. Otaczały go w głównej mierze koleżanki. Dzisiaj sporo jego rówieśników wyjechało na studia i do pracy. On jednak zawsze chciał kierować gospodarstwem, które najpierw prowadził jego dziadek, a później tata. Uwielbia zwierzęta i to go najbardziej motywowało.
- One człowiekowi krzywdy nie zrobią, a wręcz przeciwnie, odwdzięczają się za opiekę – mówi.
Jako rolnik zajmuje się hodowlą bydła mlecznego. Ma około 60 krów. W rękach ma też inny fach, bo z wykształcenia jest elektrykiem, ale - jak mówi - to jego plan awaryjny. Zabezpieczenie na wypadek, gdyby jego drogi z rolnictwem się rozeszły.
Reklama
- Bardzo lubię niezależność. Prowadzenie gospodarstwa mi ją daje – zapewnia. - Nie chciałbym pracować dla kogoś.
W Zielonym wszyscy gospodarzą. Jednak krowy hoduje on i jeszcze jeden sąsiad. Pozostali poszli w kierunku upraw.
Choć na sołectwo składają się zaledwie 23 osoby, to są wśród nich też dzieci. Cała piątka. W wieku edukacyjnym (do szkół dojeżdżają busem), ale nie brak im też wolnego czasu na zabawę. To właśnie dla nich mieszkańcom marzy się plac zabaw.
- Niestety, nie ma u nas działki gminnej, na której moglibyśmy go postawić – mówi pan Arkadiusz. - Przydałoby nam się miejsce na takie wiejskie spotkania. Mam nadzieję, że przybędzie nam trochę mieszkańców.
O wsi Zielone trudno znaleźć informacje historyczne. Z dawnych czasów został tu tylko stary cmentarz. Dzisiaj mieszkańcy piszą nowy rozdział, aby kolejne pokolenia miały jednak co wspominać.
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Anonim
Niby mała wioska wszyscy się znają a Pan sołtys nie wie ilu gospodarzy hoduje bydło. O ile mi wiadomo jest co najmniej 3 lub 4 gospodarzy z hodowla krów.