Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Po raz pierwszy Werner Koepke przyjechał do naszego miasta 8 listopada 1993 roku.
- Gdy pojawił się po raz drugi nauczycielka z ZS nr 2 wysłała uczennicę do mojej małżonki i poprosiła, żebym pomógł jak tłumacz i tak zostało – wspomina Ryszard Łopatka, który przez te lata serdecznie zaprzyjaźnił się z Wernerem.
On sam zaś opowiada:
- Pewnego razu przyszła do mnie moja znajoma dr Kühne, która urodziła się i wychowywała przed wojną w Szczytnie. W 1955 roku wyjechała wraz z rodziną na stałe do Niemiec. Na wieść o tym, że będę organizował pomoc humanitarną dla jeszcze bliżej nieokreślonego miasta w Polsce, zwróciła się do mnie tymi słowami: „Jeśli chcecie komuś w Polsce pomóc, to jedźcie do Szczytna, pięknego miasta na Mazurach”. No i tak się zaczęło.
Po raz pierwszy do Szczytna Werner Koepke przyjechał wspólnie z niemieckim Czerwonym Krzyżem. – Przyjechaliśmy dwoma samochodami osobowymi, do których podczepiliśmy dość duże przyczepki, które były wyładowane darami dla szczycieńskiego szpitala i domu dziecka. Początek lat dziewięćdziesiątych w naszym kraju, to czas przemian nie tylko ustrojowych, ale i gospodarczych. Werner widząc potrzeby, doszedł do wniosku, że nadal trzeba pomagać i sam zorganizował kolejny wyjazd z pomocą dla szpitala. Werner jest dumny, że w pewnej części jest związany z regionem mazurskim. Jego rodzina posiadała duży dom i gospodarstwo w dzisiejszym Stębarku i nosiła nazwisko Konopatzki, natomiast on sam urodził się w 1955 roku w Niemczech.
Reklama
Pewnego razu będąc w Szczytnie i przebywając w jednym ze szczycieńskich hoteli, zobaczyłem zdjęcie Wernera – opowiada również były mieszkaniec Szczytna Mariusz Moskwiak, który w 1981 roku wyjechał z rodziną na stałe do Niemiec. – W 2012 roku spotkałem się z nim i zapytałem czy to wszystko robi sam? Usłyszałem twierdzącą odpowiedź i wtedy już bez ogródek zadałem mu kolejne pytanie. A jak z tobą coś się stanie, to kto będzie to prowadził? Przecież szkoda zostawić taki fantastyczny projekt, który ma na celu niesienie pomocy humanitarnej innym osobom.
Mariusz Moskwiak zaproponował Wernerowi założenie stowarzyszenia, do którego wciągnął swoich znajomych. – Jeden z moich znajomych jest notariuszem, który pomógł nam ze strony formalno-prawnej i zarejestrowaliśmy stowarzyszenie. Niedługo po tym i on sam do nas również się przyłączył.
A w jaki sposób grupa pozyskuje pomoc w Niemczech? Werner otwarcie mówi, że pomagają mu w tym dość liczne kontakty, których ten ma sporo, m.in. wśród znajomych i szefów dużych firm oraz marketów, a nawet i szefa firmy, w której są produkowane słodycze. Ponadto daje ogłoszenia w lokalnej gazecie wydawanej w rodzinnym mieście Leiferde o organizowaniu pomocy humanitarnej dla Szczytna.
Na stronie, którą prowadzi stowarzyszenie www.masurenhilfe.org możemy przeczytać napisane poprawną polszczyzną ogłoszenie: „…szczególna pomoc jest konieczna dla domu opieki dla osób starszych, ponieważ mieszkają tam seniorzy z ogólnej liczby 186 podopiecznych otrzymujący nie więcej jak 200 EUR miesięcznie emerytury lub renty”. No i zgłaszają się darczyńcy, oferujący swą pomoc.
Reklama
Dzięki temu w ubiegłym tygodniu Werner wraz ze swoją grupą przywiózł m.in. 90 szafek, które przekazał domom dziecka w Szczytnie i Pasymiu oraz szczycieńskiemu DPS-owi, natomiast szpitalowi powiatowemu przekazał urządzenia medyczne, rolatory i wózki inwalidzkie, ponadto przywiózł około 100 kartonów odzieży, która została rozdzielona pomiędzy PCK, DPS i wymienione wcześniej domy dziecka.
Zaprzyjaźniony z Wernerem piekarz Thorsten Acke z Ahnsen na wieść o organizowaniu przez niego kolejnej wyprawy humanitarnej do Szczytna, upiekł 50 bochenków chleba dla domu dziecka.
Werner Koepke za swoje zasługi dwa lata temu został odznaczony przez Prezydenta RP Złotym Krzyżem Zasługi. Oprócz tego był również kilkakrotnie uhonorowany przez PCK oraz władze samorządowe, które wyróżniły go statuetką Juranda. Z dumą dysponuje wizytówkami, na których, nad imieniem i nazwiskiem góruje napis: Honorowy Obywatel Miasta Szczytno. Jednak największą nagrodą, jak twierdzi, jest uśmiech osób, którym może pomóc.
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
A kto ten Wilczek, że aż taki artykuł o niej m piszą?
Rafał
2026-06-17 16:58:24
Ten człowiek ma zdolności do likwidacji i zamykania
Bodzio
2026-06-17 09:21:02
Te Spaliny sławne ze złej strony . Wczesniej pedofila złapali , teraz 3, 8 promyka. Szofer
konrado
2026-06-16 22:12:28
Uuuu to w restauracji grota pewnie szambo wybija że zmywarki
Mieszkaniec
2026-06-16 21:22:40
Dzień dobry Państwu. No wreszcie ktoś odważył się powiedzieć to głośno! Pani Radna Malwina Prusińska słusznie „męczy” odpowiednie osoby o temat Dworca PKS, bo — nie oszukujmy się — ten plac wygląda tak, jakby czas zatrzymał się tam w 1981 roku i od tamtej pory nikt nie miał odwagi tam zajrzeć. Wstyd to mało powiedziane. Nie wiem, czy Pan Michał Trusewicz faktycznie był na tym dworcu osobiście, czy tylko widział go na zdjęciu z satelity, ale skoro już rozmawiamy o transporcie, to mam kilka pytań, które aż proszą się o odpowiedź. Może jakaś kompetentna osoba z ratusza pochyli się nad tym postem — choćby na tyle, żeby nie dostać skurczu pleców. Do rzeczy: 1) Kto wydał pozwolenie dla przewoźników EGER, IKEA i całej reszty floty kosmicznej na parkowanie na parkingu przy Andresa/Lipperta? Bo wygląda to jak prywatny terminal lotniczy, tylko bez samolotów. 2) Czy właściciele tych pojazdów płacą za parkowanie? Pytam, bo parking wygląda jak powierzchnia Marsa po gradobiciu — kratery, jeziora po deszczu i dekoracje w postaci pustych butelek. NASA mogłaby tam kręcić dokument o terraformacji. 3) Dlaczego te autobusy jeżdżą przez Lipperta? Mieszkańcy mają tam survival na co dzień, a przejście przez ulicę to jak gra w „Froggera” na poziomie hard. 4) Co z autami lokalnego zbieracza skarbów? Pan został przegoniony spod Starostwa, więc przeniósł się na parking i dalej parkuje swoje rydwany pełne… powiedzmy: „kolekcji”. Czy naprawdę nie ma sposobu, żeby zakończyć tę epopeję? 5) Czy Straż Miejska lub Policja może tu zareagować? W końcu to centrum miasta, a nie strefa wolnego handlu i dowolnego parkowania. 6) I na koniec — hit sezonu. Pseudo‑przystanek na Pasymskiej, vis‑à‑vis Biedronki, na drodze krajowej 53. Autobusy zatrzymują się na jezdni, zatoki brak, linie ciągłe jak mur chiński — wyminąć się nie da, więc rano korek jak w Warszawie, tylko bez metra. Zgodnie z przepisami decyzję o lokalizacji przystanku wydaje zarządca drogi, czyli GDDKiA (albo miasto, jeśli ma zgodę). No i pytanie: kto uznał, że to dobre miejsce? Bo wygląda to jak żart, tylko nikt się nie śmieje.
MilczącyMyśliciel
2026-06-16 14:58:26
Brawo, Kaiser Wilhelm II lubi to!
Klasyk
2026-06-16 14:27:07
Na kolejowej mapie Warmii i Mazur właśnie dzieje się coś, czego mieszkańcy Wielbarka nie widzieli od ponad trzech dekad. Po 34 latach pociągi Intercity znów zatrzymają się w ich miejscowości. - Gwoli sprostowania - spółka PKP IC powstała w 2001 r, więc Wielbark nie mógł czekać na jej pociągi 34 lata
wolf
2026-06-16 11:08:10
gratuluję szczycieńskiej policji brawurowej akcji, teraz czuję się bezpieczniej
20 porcji dilerskich
2026-06-16 10:11:23
Podoba mi się zaproszę żonę na wycieczkę .
Franek66
2026-06-15 07:49:34
Tak to jest, jak brzegi zabudowane. Jezioro ok, ale bylam raz i nigdy więcej.
Gabi
2026-06-14 19:30:23