Średnia wieku widowni może – co prawda – wskazywać, że kresowy sentyment dotyczy starszego i mocno starszego pokolenia, ale przynajmniej scena należała do dużo młodszych członków zespołów prosto z litewskich Niemenczyna i Solnecznik, czyli miejscowości, z którymi szczycieńskie i powiatowe władze, a także Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Wileńsko-Nowogródzkiej od lat blisko współpracują.

 

Co ważne, przybyłe z Litwy zespoły mają w nazwie „polskie”, a to powinien być wystarczający powód, by na widowni pojawiło się także młodsze i najmłodsze pokolenie szczytnian.

 

I jeszcze inny jest powód. Niezależny od granic i państwowej przynależności. Taniec, przygotowanie, stroje, a przede wszystkim entuzjazm młodych członków zespołów – to niedościgły wzór dla tych, którzy mogliby podobnie działać w naszym mieście czy powiecie. Takie koncerty i prezentacje mogłyby być zachętą. Szkoda więc (choć nie tylko z tej przyczyny), że bywają w Szczytnie tylko raz w roku.