Siedemdziesiąt lat w jednym mieście to więcej niż adres. To ludzie, spotkania, praca, rodzina i wspomnienia, które zostają w innych. Historia Romana Kasprowicza ze Szczytnem rozpoczęła się w styczniu 1956 roku. Przyjechał wtedy do miasta i podjął pracę w Liceum Ogólnokształcącym jako nauczyciel języka angielskiego.

Przez kolejne dziesięciolecia stawał przed następnymi rocznikami uczniów. Uczył i wychowywał. Dla jednych pozostał nauczycielem, dla innych współpracownikiem, sąsiadem czy znajomym. Dla najbliższych był przede wszystkim Ojcem i Dziadkiem.

Szczytno stało się jego miejscem na ziemi. Tu żył, pracował i wychował rodzinę. Tu pozostały wspomnienia ludzi, których spotkał podczas siedmiu dekad swojego życia w mieście.

25 sierpnia rodzina pożegnała Romana Kasprowicza. W ostatniej drodze towarzyszyło mu wiele osób związanych z nim na różnych etapach życia.

– Z całego serca dziękujemy Rodzinie, Przyjaciołom, Ks. Edwardowi Molitorysowi, Znajomym, Sąsiadom, Opiekunkom, Współpracownikom oraz Jego uczniom, którzy tak licznie przybyli, aby towarzyszyć nam w Jego ostatniej drodze. Wasza obecność, pamięć i dobre słowa były dla nas niezwykle ważne – przekazują najbliżsi.

W tej historii jest jeszcze jedna data, która nabiera dziś szczególnego znaczenia. Trzy dni po pogrzebie Roman Kasprowicz obchodziłby 70. rocznicę ślubu.

Rodzina żegna go słowami pełnymi nadziei:

– Wierzymy, że ten wyjątkowy jubileusz świętować będzie już razem ze swoją ukochaną żoną.

I jeszcze raz mówi wszystkim, którzy byli z nimi 25 sierpnia:

Dziękujemy, że byliście razem z nami w tym szczególnym dniu.

Syn z żoną, wnuki i prawnuki.