Burmistrz wygrał wybory, chociaż jego komitetowi wyborczemu do większości było daleko. Wygrał, chociaż w finale miał przeciwko sobie kandydata wcale nie gorszego, ale wyraźnie partyjnego, rekomendowanego przez PIS. Jak się okazało, mając do wyboru dojną zmianę (strasznie w kampanii „podłożył się” swojemu kandydatowi lider miejscowej struktury partyjnej stwierdzając publicznie, że nie liczą się w rządzeniu kompetencje a zaufanie partii) i „swojego chłopa” od lat w mieście znanego i popularnego, zdecydowaliśmy mocną większością, co jest dla nas lokalnie ważniejsze.

 

Przyglądając się kampanii wyborczej liczyłem, że po wygranej nowa władza postara się przede wszystkim o skonstruowanie takiej wizji rozwoju miasta, która skupi wokół niej nie tylko od zawsze dobrze znajomych. Postara się przekonać do niej niezdecydowanych, ale i także dzisiejszych przeciwników, dla których Szczytno jest wartością ponadpartyjną. Poprą, gdy przekonają się, że władza odważnie, ale rozsądnie planuje przyszłość ukochanego miasta.

 

Niestety, jak widać po połowie kadencji, burmistrz jedynie mocno się okopał w swoim, nie powiem, dość rozbudowanym środowisku. Nie widać tam żadnej nowej twarzy, ba - nawet zniknął kreatywny koordynator kampanii wyborczej, którego miałem okazję wtedy poznać i wydawał się stworzony do pobudzania nowych inicjatyw.

 

Można powiedzieć, że burmistrz schował się za murami rewaloryzowanego zamku, który jest jedyną od lat miejską inwestycją mogącą służyć jego rozwojowi. Tyle, że jest to, o czym się już zapomina, zasługa poprzedniej ekipy, dobrze, że kontynuowana. Nie ma na tyle odwagi, aby wyjść poza te mury, zaproponować miastu wizję dalekosiężną. Nie ma odwagi, bo musiałby spotkać się nawet z przeciwnikami twarzą w twarz i przekonać argumentami.

 

Wystarczy mu udział w „dyskusjach” na forum rady. Wiadomo, że na jej posiedzeniach mają miejsce różne starcia. Gdy miałem chwilę czasu oglądałem wielokrotnie bezpośrednie transmisje z tych posiedzeń. Teraz coraz rzadziej. Jest to nudny spektakl, aktorzy od lat w radzie zasiedzieli mają od dawna role rozpisane i poza nie, nie wychodzą. Trzeba mieć odwagę wyjść na zewnątrz, nie tylko do klakierów lajkujących (ja też) w Internecie drobne sukcesy.

 

Tylko taką wizję najpierw trzeba mieć. Liczyłem bardzo, że taką inspirującą rolę odegrają skupieni w doradczym ciele przedsiębiorcy. To chyba największy zawód. Pomysły typy zlikwidowania parkingu na Placu Juranda, niewątpliwie słuszne znane do dziesięcioleci, w nikim nie wzbudzą entuzjazmu. A czym będzie Szczytno za kilkanaście lat? Czy nie ma u nas ludzi z naprawdę kreatywnymi pomysłami?

 

Wracając do awantury o miejską pożyczkę, kością niezgody była rozbudowa stadionu przy ulicy Śląskiej. Przeczytałem dokładnie i popieram argumenty, jakie przedstawił w tej sprawie p. Ireneusz Bukowiecki, wybitny trener i organizator sportu. Szczytno potrzebuje w najbliższych latach stadionu lekkoatletyczno-piłkarskiego, porządnego krytego basenu z infrastrukturą, lodowiska. Potrzebuje wielkich inwestycji w infrastrukturę rekreacyjną, wypoczynkową i prozdrowotną. Pakowania nawet kilku milionów w miniobiekt przy Śląskiej nikt rozsądny jednak nie sfinansuje. To pudrowanie biedy. Jakoś bez wielkich fanfar, systematycznie pracuje starosta. Rozbudowa szpitala, fantastycznie wykorzystywana i rozbudowywana trasa rowerowa to ewidentne sukcesy.

 

Można systematycznie tworzyć coś, co łączy dbałość o zdrowie i poziom życia mieszkańców z atrakcyjnością na zewnątrz. Piszę o tym i mówię od lat. Znam i dyskutuję z wieloma osobami o podobnych poglądach. Czterema łapami popieram ich pomysły, które niestety nie potrafią się przebić w codziennej zaśniedziałej miejskiej rzeczywistości. Równe chodniki i proste ulice są bardzo ważne i za to odpowiada miejska administracja. Do historii miasta przechodzą jednak te jego władze, które potrafią coś więcej i mają odwagę o tym rozmawiać z każdym.

Wiesław Mądrzejowski (wiemod@wp.pl)